Ansel Adams

I hope that my work will encourage self expression in others and stimulate the search for beauty and creative excitement in the great world around us

Dziś prezentuje legendę fotografii przyrody. Chyba nie ma żadnego fotografa, który nie znałby zdjęć Ansela Adamsa. Był (nadal jest) niedoścignionym mistrzem i inspiratorem. Swoimi zdjęciami rozsławił na cały świat przyrodę USA, a przede wszystkim góry Sierra Nevada i dolinę Yosemite, do której jeździł regularnie każdego roku aż do śmierci. Jego fotografie to perfekcyjnie zakomponowane obrazy - pejzaże, zbliżenia roślin, krajobrazy z parków narodowych. Choć pozbawione ekstrawagancji, wszystkie ujęcia są równe atrakcyjne. Adams traktował swoją działalność jako możliwość zaprezentowania terenu nieskażonego działalnością człowieka. Chciał po prostu uwiecznić piękno przyrody, zaś artystycznym środkiem wyrazu, który wybrał to fotogarfia. Angażował się rółnież w ruchy ochrony środowiska.

Dopóki nie stał się sławny wykonywał również zdjęcia komercyjne (czego bardzo nie lubił) oraz pracował w laboratorium fotograficznym. To co wyróżniało Adamsa to obsesyjna dążność do perfekcji technicznej. Potrafił kilka godzin czekać na odpowiednie światło, dziesiątki razy wracać w to samo miejsce, miesiącami poszukiwać najdoskonalszej kompozycji, by w końcu zrobić zaplanowane zdjęcie. A wszystko dlatego, że był wrogiem jakiejkolwiek manipulacji, głównie aranżowania. Prócz kompozycji nurtował go odpowiedni kontrast czerni i bieli na zdjęciu. W celu określenia dokładnej tonalności (takiej, w której wszystko jest dobrze naświetlone) stworzył tzw. system strefowy. Adams udoskonalał go cały czas, by fotografujący miał pełną kontrolę nad tonami i parametrami niczym malarz. Dla niektórych fotografów stosowanie systemu strefowego jest punktem honoru. Inni kwestionują całą ideę. Wydaje się, że w czasach fotografii cyfrowej wynalazek Adamsa jest anachronizmem, ale na pewno daje olbrzymią wiedzę.

Poza fotografią Ansel Adams był założycielem istniejącego do dziś czasopisma “Aperture” i od czasu do czasu dawał koncerty fortepianowe. W młodości zapowiadał się ponoć na utalentowanego pianistę, on jednak wybrał fotografię. Jego artystycznym mentorem był równie znany amerykański fotograf Alfred Stiglietz. W połowie lat 60. właściwie przestał fotografować (wyjątkiem były rokroczne “pielgrzymki” do Yosemite), tylko cały czas pracował w ciemni wykonując coraz doskonalsze odbitki ze starych negatywów. Skąd u Adamsa przeświadczenie, że technika może być tak zbawienna? Zapewne wynikało to z dziewiętnastowiecznego poglądu, według którego przyroda, technika i religia łączą się ze sobą i dają możliwość poznania prawdy duchowej. Oglądając jego zdjęcia nie sposób nie doświadczyć duchowych przeżyć.

Zapytany, do czego dąży w fotografii powiedział: wiem tylko, że fotografia powinna wyrażać to, co czuję. Nie jestem w stanie wytłumaczyć moich uczuć, ale jeśli zdjęcie ich nie wyraża wiem, że poniosłem klęskę. Śledząc dorobek artystyczny prawie 70 lat pracy z aparatem widzimy, że niewątpliwie odniósł zwycięstwo. Umarł mając na koncie kilkadziesiąt artykułów i książek, 500 wystaw na całym świecie. Zostawił po sobie 40 tysięcy negatywów i 10 tysięcy autorskich odbitek.

Linki:
Strona Ansela Adamsa
Ansel Adams w Masters of Photography
Info i linki o Anselu Adamsie
System strefowy (prosto)
System strefowy (bardzo dokładnie)
Magazyn Aperture
Linki z galeriami zdjęć Ansela Adamsa z Artcyclopedii