Ze względu na prośbę pana Miłosza Hermanowicza, syna fotografa Mariusza Hermanowicza, o nieumieszczanie zdjęć bez autoryzacji fotografie zostały usunięte. Zapraszam na stronę:
(1950 – 2008)
Pozostałe linki:
z cyklu Opowieści
Obraz fotograficzny może zawierać więcej znaczeń niż to się wydaje na pierwszy rzut oka – również wtedy, gdy jest wiernym odbiciem w lustrze. Jeśli tak nie jest – to przewrotny nieco gest artysty – taką sytuację w sposób prawie niezauważalny może sprowokować. Wtedy jeszcze dogłębniej zaczynamy się zastanawiać nad obiektywnością przekazu fotograficznego, nad rzetelnością rejestracji fotograficznej i niezafałszowanych prawd jakie relacjonuje – nawet jeśli czasami dotyczą one nas samych.
Marek Grygiel o wystawie Pawła Żaka, “Bliski Znajomy”, 13.02.2004
Zaczęła fotografować stosunkowo późno będąc już w dojrzałym wieku (czy może być za późno na fotografię?). Jej twórczość to połączenie fotoreportażu, portretu i pejzażu oraz kolaże. Specjalizowała się w pogłębionych psychologicznie portretach. Często ukazywała biedę i nieuchronność losu ludzkiego od najmłodszych lat po starość, ale zauważenie tylko tego byłoby powierzchowną interpretacją. Najważniejsze cykle zdjęć opowiadają przede wszystkim o najprostszych ludzkich potrzebach: miłości i duchowości, które dają ulgę w zagubieniu, przywracają wiarę we własne siły. Przedstawiają również obsesję z powodu niezrealizowania tych potrzeb. Ze szczególnym zainteresowaniem poszukiwała obecnoiści sacrum w życiu codziennym. Stąd na zdjęciach ludzi często widzimy przedmioty kultu religijnego. Różaniec czy krzyż są często jedyną tarczą za którą mogą schować się bohaterowie jej fotografii. W szczególny sposób analizowała wpływ tegoż sacrum oraz zakorzenienia się w danym miejscu na interpretację świata. Dzięki temu duchowemu pierwiastkowi ze zdjęć emanuje ciepło pomimo ukazywanej częstokroć nędzy i lęku. Nietrudno odgadnąć, że większość fotografii zyskuje wymiar symboliczny.
Zofia Rydet jest bohaterką filmu dokumentalnego Nieskończoność dalekich dróg Andrzeja Różyckiego.
Linki:
Zobacz też:
Z zawodu jest architektem i jak przynajmniej wynika z zawartości strony autorka specjalizuje się w fotografii aktu. Kobiety są jej ulubionym tematem,a dzięki swoim zdjęciom Wolańska stara się o nich powiedzieć jak najwięcej. To co rzuca się od razu w oczy to fakt, że sfotografowanym modelkom daleko do ustalonego kanonu rodem z Fashion TV. Drugą istotną różnicą jest fotografowanie aktu nie w jakimś przytulnym wnętrzu tylko na terenach poprzemysłowych, w zruinowanych halach fabrycznych. Autorka zaświadcza, iż na tle surowych krajobrazów kobiety zachowują się bardziej naturalnie gdyż muszą walczyć o swoją kobiecość.
Mnie zawsze zastanawiało w jaki sposób kobieta fotograf widzi w obiektywie inną nagą kobietę. Wolańska z góry oświadcza, ze przyklejanie do jej zdjęć etykietki pt. feminizm to krok przesadny. Natomiast skorelowanie rozkładu miejsc ze starzeniem się kobiet, które nota bene są na niektórych zdjęciach przedstawione razem (starsza i młodsza) jest według niej bardzo prostą narzucającą męski punkt widzenia analogią. Prócz aktów w na terenach industrialnych na stronie można zobaczyć portrety pań wykonanch na tle nowoczesnych miejskich budynków oraz w domowej scenerii.
Linki:
Autorka o zdjęciach:
Te fotografie nie opisują anatomii ani urody ciała. Fragmenty anonimowych postaci, ich twarze, ręce czy stopy wpisane w kadr, puste rekwizyty, części garderoby, zawieszone w przestrzeni tylko sugerują odniesienie do ciała jako takiego. Nie mówią nam nic o spotkanych ludziach. Są tylko śladami ich chwilowej obecności, nostalgiczną pamiątką napotkanego spojrzenia czy pochwyconego gestu drugiej osoby.
Ulotne obrazy przesuwają się przed oczami jak wyrywkowe klatki pamięci, zauważone i utrwalone w procesie fotografowania. Fakt zapisu tych kadrów skłania do poszukiwania znaczenia przypadkowych sytuacji i spotkań.
Linki:
Z mojego czytnika
 |
Najnowsze komentarze